ADÎ KONKORDATONUN BAŞARIYA ULAŞAMAYACAĞININ ANLAŞILMASI SEBEBİYLE BORÇLUNUN İFLÂSINA KARAR VERİLMESİNİN DOĞRUDAN DOĞRUYA İFLÂS HALLERİ BAKIMINDAN DEĞERLENDİRİLMESİ
Galatasaray Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, sa.1, ss.1403-1428, 2026 (TRDizin)
- Yayın Türü: Makale / Tam Makale
- Cilt numarası: Sayı: 1
- Basım Tarihi: 2026
- Dergi Adı: Galatasaray Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi
- Derginin Tarandığı İndeksler: TR DİZİN (ULAKBİM)
- Sayfa Sayıları: ss.1403-1428
- Galatasaray Üniversitesi Adresli: Evet
Özet
İcra ve İflâs Kanunu’nun 292. maddesinin 1. fıkrasının b bendi uyarınca, iflâsa tâbi olan borçlu bakımından kesin mühletin verilmesinden sonra konkordatonun başarıya ulaşamayacağının anlaşılması halinde, komiserin yazılı raporu üzerine mahkeme tarafından kesin mühlet kaldırılarak konkordato talebinin reddine ve borçlunun iflâsına re’sen karar verilmektedir. Madde metnindeki ifadeden, konkordatonun başarıya ulaşamayacağının anlaşılmasının borçlu hakkında iflâs kararı verilmesine sebep olacağı sonucuna ulaşılmaktadır. Çalışmamızda, doktrindeki görüşler ve Yargıtay kararları ışığında konkordatonun başarıya ulaşamamış olmasının tek başına borçlunun iflâsına hükmedilebilmesi için yeterli olup olmadığını; iflâs kararı verilebilmesi için konkordatonun başarıya ulaşamamış olmasının yanı sıra, doğrudan doğruya bir iflâs halinin varlığının da aranmasının gerekli olup olmadığını değerlendirmeyi amaçlamaktayız.
Pursuant to subparagraph (b) of the first paragraph of Article 292 of the Enforcement and Bankruptcy Law, if it is understood, with respect to a debtor subject to bankruptcy, that the concordat cannot succeed after the granting of the definitive respite, upon the written report of the commissioner, the court ex officio lifts the definitive respite, rejects the concordat request, and decides on the debtor’s bankruptcy. From the wording of the provision, it is concluded that the determination that the concordat cannot succeed will lead to a bankruptcy decision against the debtor. In our study, in light of the views in the doctrine and the decisions of the Court of Cassation, we aim to assess whether the mere failure of the concordat is sufficient on its own to rule the debtor’s bankruptcy, and whether, in addition to the failure of the concordat, the existence of a direct state of bankruptcy must also be required in order to render a bankruptcy decision.