Sessiz kalma yoluyla hak kaybı, Türk hukukunda ilk kez Sınai Mülkiyet Ka- nunu (SMK) md.25/6 ile düzenleme altına alınmıştır. Bu hükme göre, “sessiz kalma yoluyla hak kaybının” söz konusu olması için, önceki marka sahibinin sonraki tescilli kullanıma karşı 5 yıl boyunca sessiz kalması aranırken, SMK ile düzenlenmeyen tecavüz davalarında belirli bir süre bulunmamaktadır. SMK md 25/6 hükmü ile hükümsüz- lük davası için sessiz kalma yoluyla hak kaybının düzenlenmesi, artık SMK öncesi dönemde olduğu gibi “dürüstlük kuralına aykırılık” kapsamında bir inceleme yapmaya gerek olmadığını ve SMK’da belirtilen şartların gerçekleşmesiyle beraber, sessiz kalma yoluyla hak kaybının gerçekleştiğini göstermektedir. Oysa tecavüz açısından bir düzenlemenin bulunmaması, “dürüstlük kuralına aykırılık” kapsamında bir inceleme yapılma- yacağı anlamına gelmez. Tecavüz davaları bakımından da sessiz kalma yoluyla hak kaybı söz konusu olacaktır ve burada MK md.2 kapsamında bir inceleme yapılacaktır. Kötüniyetli tescile karşı hükümsüzlük davasının hiçbir sınırlandırmaya tabi tutulmaksızın açılacağını belirtmemektedir. Sessiz kalma yoluyla hak kaybının Kanuna girmesi, MK m.2’nin genel uygulama alanını bertaraf edemez. Bundan dolayı, sonraki tescilli marka kötüniyetli bir şekilde tescil edilmiş olsa da önceki marka sahibi çok uzun süre sessiz kalarak sonraki kötüniyetli tescile göz yummuşsa, artık hükümsüzlük davası açma hakkının MK m.2’ye göre sona erdiğinin kabulü gerekir.
Loss of rights due to acquiescence is regulated for the first time in Turkish law under Article 25/6 of the Industrial Property Law (IPL). According to this provision, in order for the “loss of right due to acquiescence” to be in question, the prior trade mark owner must remain silent for 5 years against the subsequent registered use, while there is no specific period of time in infringement cases, which are not regulated by the IPL. The provision of Article 25/6 of the IPL regulating the loss of right due to acquiescence for invalidation actions shows that there is no longer a need to make an examination within the scope of “breach of good faith” as in the pre-IPL period, and that the loss of right due to acquiescence is realised upon the fulfilment of the conditions specified in the IPL. However, the absence of a regulation in terms of infringement does not mean that there is no examination within the scope of “breach of good faith”. In terms of infringement cases, loss of right due to acquiescence will also be in question, and here, an examination will be made within the scope of Art. 2 of the CC. It does not state that the invalidation action against the malicious registration will be filed without being subject to any limitation. The introduction of loss of right through silence into the Law cannot eliminate the general application area of Art. 2 CC. Therefore, even if the later registered trade mark has been registered in bad faith, if the previous trade mark owner has remained silent for a long time and turned a blind eye to the later bad faith registration, it should be accepted that the right to file an invalidation action has expired according to Article 2 of the CC.
