La définition Aristotélicienne du bonheur en tant qu'activite de l'âme conforme à la vertu

---

Tezin Türü: Yüksek Lisans

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Galatasaray Üniversitesi, Fen-Edebiyat Fakültesi, Felsefe, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2013

Tezin Dili: Fransızca

Öğrenci: SÜMEYYE SEL ODABAŞ

Danışman: ÖMER ORHAN AYGÜN

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

Aristoteles'in mutluluk tanımının işlendiği bu tez, mutluluk tanımını aktivite, ruh ve erdemden oluşan bileşenleriyle belirtmeye çalışır. Mutluluk bir aktivitedir. Mutluluk ruhun bir aktivitesidir ama bu aktivite erdeme uygun olmalıdır. Mutluluk bedenin otomatik aktivitelerinin potansiyeli (puissance) değildir. Mutluluk ruhun erdeme uygun aktivitesidir. Bir aktiviteyi gerçekleştirme potansiyeli (puissance) mutlu olmak için yeterli değildir. Aynı şekilde, mutluluk ruhun aktivitesidir, bedenin aktivitesi değildir. Mutluluk ruhun aktivitesidir bu nedenle mutluluk ve canlılık birbiriyle ilişkilidir. Cansız olan bir odunun mutluluğu söz konusu değildir. Sonuçta, mutluluk erdeme uygun olan aktiviteye bağlıdır. Alışkanlıklara bağlı otomatik aktiviteler bizi mutluluğa götürmezler. Bu minvalde mutluluğun bileşenleri olarak tanımladığımız aktivite, ruh ve erdem birbiriyle kuvvetli şekilde ilişkilidir. Aktiviteyi açıklamadan ruhu, ruhu açıklamadan da erdemi anlamak oldukça zordur. Aktivite bileşeni bizim ruhu anlamamızı kolaylaştırmaktadır. Aynı şekilde ruhu anladığımız zaman erdem bileşenini daha iyi anlıyoruz. Anahtar kelimeler: mutluluk, aktivite, ruh, erdem, potansiyalite, beden, alışkanlık, Aristoteles.